گنبد زرد رنگ قبه الصخره از داخل  

در سال 2007 این موسسه پژوهانه‌هایی را به دانشجویان یهودی می‌پرداخت تا در عوض آنان به فعالیت در ویکی‌پدیا بپردازند و باعث شوند اسرائیل عادلانه و به درستی معرفی شود. مورد دیگر راه‌اندازی یک گوگل گروپ توسط «کمرا»، که سازمانی طرفدار رژیم اسرائیل است، برای هماهنگی و ‌ترغیب کاربران طرفدار این رژیم در ویکی‌پدیاست.

ویکی‌پدیا دانشنامه‌ای است همگانی و آزاد؛ بدین معنی که همه می‌توانند به نوشتن و ویرایش نوشتارهای موجود در آن بپردازند. البته این نوشتارها و ویرایش‌ها باید مطابق با اساسنامه ویکی‌پدیا باشد؛ یعنی مطالب بی‌طرفانه و بدون پایمال کردن حق نشر دیگران نوشته شده باشد. مدیریت بررسی نوشتارها توسط گروهی از گردانندگان انجام می‌شود. کسانی که در امر تکمیل این پروژه بی‌پایان مشارکت می‌کنند، به همزبانان خود یاری رسانده‌اند تا در امر گردآوری بی‌همتاترین دانشنامه جهانی سهمی داشته باشند.

ویکی‌پدیا به لحاظ ساختاری نیز بی‌همتاست، چونان بدنی ارگانیک عمل می‌کند، یعنی آنکه کولونی نیست؛ اصول کلی در آن راه را برای هر عضو به جهت بهبود ساختارش روشن می‌سازد، پس پراگماتیک نیز هست. ویکی‌پدیا شامل درخشان‌ترین اصول همکاری‌های نزدیک گروهی در تاریخ بشری است که تاکنون نظیر آن در تاریخ مشاهده نشده؛ از آن جمله: «ویکی‌پدیا محل تمرین دموکراسی نیست...» یا «هرگز درباره چیزی رأی نگیرید مگر آنکه واقعا ناگزیر از انجام آن باشید...».

جملات بالا عینا تعاریفی است که ویکی‌پدیا در وصف خود به کار برده است اما آنچه در این میان جالب توجه است اشاره مستقیم ویکی به نظم نوینی است که در ذیل تعریف دموکرات نبودنش به آن اشاره کرده است. ویکی‌پدیا پراگماتیک است! این عبارت دقیقا در برابر تعریف سیاسی «محافظه‌کاری» به کار می‌رود و به معنای عملگرایی است. از دیدگاه پراگماتیسم، معیار حقیقت، عبارت است از سودمندی، فایده، نتیجه و نه انطباق با واقعیت عینی. در واقع، حقیقت هر چیز به وسیله نتیجه نهایی آن اثبات می‌شود.

همین عملگرایی و تطبیق واقعیات با سودمندی‌شان موجب شده است ویکی‌پدیا برای دوام آنچه مایل است در تاریخ نگاری نوینش ماندگار شود وابسته به تیم‌های صهیونیستی باشد که داوطلبانه در برابر دریافت اندک هزینه همکاری، واقعیات را دستکاری یا به دلخواه حذف می‌کنند. بیماری نظم نوین ارائه شده توسط ویکی، شاید در فضای مجازی نوظهور باشد اما سابقه‌ای به قدمت تاریخ دارد.

به قضایای مشهور صهیونیستی زمانه خودمان توجه کنید، جاودانگی حوادثی مانند هولوکاست یا 11 سپتامبر با تمام حواشی حول آنها و غیرجهانی بودن‌شان مثال‌های فاش چگونگی اجرای این نظم توام با بی‌نظمی است. بی‌نظمی‌اش آنجا بروز می‌یابد که اهمیت جهانی حادثه‌ای مثل 11 سپتامبر را با سایر وقایع هولناک بشری مقایسه کنیم و میزان توجه به هر کدام را در کفه ‌ترازوی عقل و منفعت قرار دهیم. نتیجه عقلانی با برآورد منفعت‌طلبانه کاملا در تضاد است. این همان واقعیت فلسفی مهمی است که توجیه‌کننده کشتار کودکان غزه است در حالی که همزمان ویکی‌پدیا جنگ غزه را آغاز حضور نیروهای داوطلب بنیادهای خیریه جهانی برای آموزش کودکان غیرمتمدن یک باریکه معرفی می‌کند.

یا در جایی دیگر با افتخار اعلام می‌کنند کاربری موفق شد نقشه اسرائیل را بدون بلندی‌های جولان و کرانه غربی در ویکی‌پدیا به ثبت رساند اما اینکه اکنون دیگر چنین چیزی وجود ندارد مربوط به سازوکار ویکی‌پدیا می‌شود. سازوکاری که ماسون‌ها برای اداره جهان فعلی و گذر از حال به آینده دلخواه رقم زدند و از سازمان ملل تا شبکه‌های مجازی جهانی مثل فیس‌بوک و توئیتر یا حتی گوگل و یاهو تابع و مجری قوانین آن هستند.

دوباره به تعریف باز می‌گردیم؛ دولتمردان و سیاستمداران «پراگماتیست» به کسانی اطلاق می‌شود که امکانات عملی و مصلحت روز را بر عقاید خود مقدم می‌شمارند و به عبارت دیگر برای پیشرفت مقاصد خود یا ماندن بر مسند قدرت، انعطاف نشان می‌دهند.

حقیقت چیزی ثابت و تغییرناپذیر نیست؛ بلکه با گذشت زمان، توسعه و تحول می‌یابد. آنچه در حال حاضر صادق است، ممکن است در آینده صادق نباشد، زیرا در آینده، افکار و نظریات دیگری بر حسب شرایط و اوضاع جدید، حقیقی شده و متداول می‌شود. تمام امور تابع نتایج است و بنابراین، حق امری است نسبی؛ یعنی وابسته به زمان، مکان و مرحله معینی از علم و تاریخ است. ما هیچ زمان به حقیقت مطلق نخواهیم رسید، زیرا علم ما، مسائل ما و مشکلات ما همیشه در حال تغییر است و در هر مرحله، حقیقت، آن چیزی خواهد بود که ما را قادر می‌سازد به نحوی رضایتبخش، مسائل و مشکلات جاری آن زمان را بررسی و حل کنیم.

BBC می‌افزاید: یکی از سازمان‌های طراح این اقدام «یسراییل شلی» است که اهتمام ویژه‌ای به مسائل یهود و صهیونیسم دارد. این سازمان برای ده‌ها تن از نویسندگان اسرائیلی دوره آموزشی «افزایش داده‌های ویکی‌پدیا با حفظ منافع اسرائیل» برگزار کرده است. ایلت شاکید، یکی از اعضای سازمان صهیونیستی یسراییل شلی و از طراحان دوره آموزشی داده‌پردازی در ویکی‌پدیا می‌گوید: «ویکی‌پدیا به دقت از سوی صهیونیست‌ها رصد می‌شود و در میان آنها یکی از منابع پایه جمع‌آوری اطلاعات به شمار می‌رود. از این رو اخیرا 2 سازمان یهودی تصمیم گرفته‌اند دوره‌های آموزشی ویژه‌ای را با هدف حفظ و توسعه اطلاعات موجود در ویکی‌پدیا آغاز کنند».

نمونه این قضیه، «پژوهانه‌های‌ هاسبارا»ست. این پژوهانه برنامه‌ای است که از سال 2001 و با همکاری وزارت خارجه رژیم اسرائیل، راه‌اندازی شده و با هدف آموزش دانشجویان برای دفاع از اسرائیل روی پردیس‌های دانشگاهی تمرکز دارد.

در سال 2007 این موسسه پژوهانه‌هایی را به دانشجویان یهودی می‌پرداخت تا در عوض آنان به فعالیت در ویکی‌پدیا بپردازند و باعث شوند اسرائیل عادلانه و به درستی معرفی شود. مورد دیگر راه‌اندازی یک گوگل گروپ توسط «کمرا»، که سازمانی طرفدار رژیم اسرائیل است، برای هماهنگی و ‌ترغیب کاربران طرفدار این رژیم در ویکی‌پدیاست.

گروه دیگری که انعکاس مطالب مربوط به رژیم صهیونیستی را رصد می‌کند «نیروی یهودی دفاع اینترنی» است. فعالیت این سازمان شبیه کمراست با این تفاوت که این گروه روی اینترنت تمرکز دارد و نه همه رسانه‌ها.

یکی از فعالیت‌های این سازمان معرفی کاربرانی است که اصلاحات آنها در ویکی‌پدیا خوشایندشان نیست، به همراه فهرست کامل مشارکت‌های این کاربران در ویکی‌پدیا و خطاهایی که این افراد در زمینه اسرائیل مرتکب شده‌اند.تعدادی از موسسه‌های کمک‌کننده به ویکی‌پدیا، یا موسسه‌های صهیونیستی هستند یا توسط افرادی یهودی بنیانگذاری شده‌اند.

موسسه «اوپن سوسایتی» یا همان «بنیاد سوروس» بنیادی است که گسترش دموکراسی، حقوق بشر، جامعه مدنی و حکومت قانون را مهم‌ترین اهداف خود برمی‌شمارد.«بنیاد میچل کی‌پور» که متعلق به فردی یهودی است و بنیاد خانوادگی «آرلین و آرنولد گلداستاین» که سابقه کمک به امور مربوط به اسرائیل را دارد، از دیگر حامیان مالی ویکی‌پدیا هستند.بنیاد «اسلوان» نیز توسط برخی منابع بنیادی شناخته شده صهیونیستی، اداره می‌شود.

در کل می‌توان نتیجه گرفت با وجود تلاش‌های بسیار بنیادهای صهیونیستی و طراحان پروژه نظم نوین جهانی، حقایق در میان افکار عمومی حفظ شده است، چرا که هنوز این بشر است که راوی حقیقت است و برخلاف آنچه فراماسون‌ها می‌پندارند آزادگی و لفظ حقیقت‌مداری تنها متعلق به موزه‌های باستان‌شناسی نیست.

وجود جزایر قدرتی مثل ایران در منطقه خاورمیانه خود دلالت بر ضعف بزرگ اطلاعاتی صهیونیست‌هایی است که خود را صاحب دنیا می‌پندارند اما برخلاف همه نقشه‌های‌شان، خاورمیانه‌ای جدید و صهیون‌ستیز متولد شده است. تاریخ را همه اقوم بشر خواهند نوشت اما بی‌شک راوی و نگارنده آن ساکنان منطقه تاریخ‌ساز خاورمیانه خواهند بود.

آسیب شناسی لطیفه

لطیفه های رشتی

یکی از خصوصیاتی که در زندگی و فرهنگ ایرانی وجود دارد و بسیار دارای اهمیت است موضوع غیرت و غیرت مندی است که به خصوص در مورد حس مردان نسبت به نوامیس آنان جلوه گر میشود.

این موضوع مهم،دستاویز خوبی است برای دشمنان تا  باز هم تخم نفاق را در دل جامعه ی ایرانی بکارند و قومی که درین مورد قربانی شدند رشتی ها بودند که با صفت بی غیرتی مورد توهین قرار گرفتند.هرچند که  اکنون تقریبا به تمام مردمان خطه ی شمال کشور این رذیلت بی جا را نسبت میدهند.

لطایف رشتی سابقه ی زیادی ندارد و به احتمال زیاد مربوط به دوره ی پهلوی و طبق معمول حکومت رضا –شاه است.

 زمانی که رضا شاه در مقام سردارسپه بود و مقدمات به قدرت رسيدن خود را فراهم می کرد, جهت بهره برداری از احساسات مذهبی مردم در مراسم سينه زنی تاسوعا و عاشورا شرکت ميکرد, قزاقها و تعدادی از طرفداران سردارسپه شعار ميدادند:
اگر در کربلا قزاق بودی / حسين بی ياور و تنها نبودی

مردم گيلان که هنوز خاطره دمکراسی و فضای آزادی را که در منطقه وجود داشت از ياد نبرده بودند , نمی خواستند باقيمانده دستاوردهای مبارزات شان زير چکمه قزاقها لگدکوب شود , گيلانيها که تجارب شرکت فعال در جنبش مشروطيت ( نيروی اصلی تسخير تهران به سرکردگی سپهسالار اعظم تنکابنی را گيلانيها تشکيل ميدادند) و همچنين تلاشهای استقلال طلبانه و آزاديخواهانه شان در جنبش جنگل به رهبری ميرزا کوچک خان و سپس تشکيل اولين دولت جمهوری در گيلان, را پشت سر گذاشته بودند فريب تبليغات آزاديخواهی و ميهن پرستی دروغين قزاقها که عموما تحت کنترل افسران روسيه تزاری و سپس انگليسيها بود را نخورده و در دوره ای که همه جای ايران شعار:

اگر در کربلا قزاق بودی / حسين بی ياور و تنها نبودی
سرداده می شد در رشت مردم در طی تظاهرات می خواندند:
اگر در کربلا قزاق بودی / عبا و کفش از حسين ربودی
که بعدها اين بيت در جريان “کشف حجاب” به شکل زير هم خوانده می شد:
اگر در کربلا قزاق بودی / حجاب را از سر زينب ربودی

می گويند رضا شاه از آن موقع کينه رشتی ها را به دل گرفته و همه جا با توهين از آنها ياد می کرد و زمينه ساز ساختن جوک های مستهجن , مبتذل و توهين آميز عليه آنها شد.

اما اینکه چرا صفت بی غیرتی برای توهین انتخاب شد هم دلیلی آگاهانه دارد .دران دوران زنان در اجتماعات و در برابر مردان ظاهر نمی شدند مگر با چادر مشکی و چهره ی خود را نیز با “برقع” می پوشاندند اما در کنار این طرز پوشش شوهران و مردان این زنان نیز ه چنین پوششی حساس بوده و اجازه نمیدادند چشم نامحرمی به نوامیسشان بیفتد اما در شمال کشور قضیه متفاوت بود و زنان شمالی پا به پای مردان در شالیزارها کار میکردند و هنوز هم همینگونه است.ولی زن شمالی مجبور بود برای رفتن در شالیزارهای سرشار از گل و لای و لبریز از آب،پاچه ی شلوار و آستین خود را بالا بزند . درآن زمان این عمل از طرف مردم دیگر نقاط ایران اصلا قابل درک و پذیرش نبود و کنار آمدن مردان شمالی با این عمل را دال بر بی غیرتی آنان تلقی میکردند درحالی که به راحتی میشد به این نتیجه رسید که مرد شمالی عموما مرد سالار نيست زيرا وی به اهميت نقش زن هم در امر کار و توليد و هم در فعاليت های اجتماعی واقف است. اما همان زمزمه ها در کنار دستهای پشت پرده که هواره آماده ی به جان هم انداختن مردم هستند،باعث شد که این لطیفه ها ها کم کم ریشه بگبرند و در ذهن مردم جا باز کنند.

البته حیله های دیگری هم درین میان انجام شد که کم کم محو شدند.مثلا در اولین توهین هایی که به شمالی ها می شد آنان را مردمانی ترسو تلقی میکردند که احتمالا دلیلش بر می گردد به استراتژی گروه میزا کوچک خان که هیچوقت جا و محل آشکاری بهخ عنوان قلمرو نداشتند و تنها به صورت های چریکی و پنهانی با قوای قزاق می جنگیدند که خب این امر موجب رضایت نیروهای شاه نبوده و برای طعنه زدن به کوچک خان جنگلی،آنان را ترسو میخواندند.هرچند که الحمدالله این صفت اکنون دیگر به کار برده نمیشود چرا که دلاوری مردمان خطه ی شمال در تاریخ و ادبیات ایران زمین چیز قابل انکاری نیست.

اما مگر نه اینکه بی غیرتی اصلا موضوع خنده داری نیست؟پس چرا به جوک رشتی میخندیم؟

جواب میتواند بی تفاوتی و بی توجهی مرد در مقابل خیانت زن باشد اما پاسخ کامل تر اینست که نحوه ی برخورد با خیانت است که خنده دار است.یعنی اصلا انتظار نداریم که وقتی با چنین موردی روبرو میشویم عکس العملی نشان ندهیم. پس بحث بر سر خونسردی و بی‌تفاوت بودن نیست، مسأله نحوه‌ی برخورد با خیانت است. ما در این جوک ها با یک گونه از زن و دو گونه از مرد روبه‌روییم:
زنی که به هر حال با هر که از راه برسد می‌خوابد، چون اختیار تن خود را دارد.
مرد سنتی ایرانی که در مقابل این رویداد دست به خشونت می‌زند.
مرد رشتی که خونسرد و بی‌تفاوت از کنار این اتفاق می‌گذرد.
می‌بینیم که در این وضعیت، زن به هر حال به صورت مجرد از رابطه و مرد، و تنها در قالب تنی که یا محصور در خشونت جنسی مرد است و یا به صورت کاملا رها و آزاد از هر چیز، حتی قید و بند رابطه تصویر می‌شود. شاید این گونه نقد از جوک رشتی، ریشه در سنت فرو افتادن از آن سوی بام ما ایرانی‌ها داشته باشد. وگرنه در میان مردمانی که زن عورت و ناموس تلقی نمی‌شود هم برخورد با خیانت، با بی‌تفاوتی همراه نیست. بلکه به هر حال رابطه را دچار بحران می‌کند. بحرانی که باید از سوی دو طرف رابطه حل شود. اما در هر دو حالت، یعنی مرد غیرتی دست به اسلحه یا مرد بی‌تفاوت و خونسرد، ما با فرار از بحران روبه‌روییم. این میانه، هم مرد رشتی و هم زن رشتی مورد حمله قرار می‌گیرند.درواقع میخواهم ازین جا به دستاورد شوم دیگری از جوک های رشتی اشاره کنم،یعنی غیرت مندی بی جا.درواقع فردی که جوک رشتی میخواند نمی خواهد مثل فرد داخل جوک باشد درنتیجه حس غیرت خود را شدیدتر به کار میگیرد تا جایی که کوچکترین رفتارها باعث عکس العمل شدید مرد و درنتیجه ازهمپاشی خانواده میشود.

نکته ی دیگر اینست که رشتی ها فارس هستند و این ایجاد حس نژادپرستی از طرف سایر اقوام فارسی درمورد رشتی ها بی معنی است و مانند اقوام ترک نیست که لااقل بهانه ی نژادپرستی وجود داشته باشد، پس چگونه این عمل غیرمنطقی علیه هم نژاد انجام میشود؟قضیه وقتی عجیب تر میشود که در میان مردمان خطه ی شمال،روز به روز تفکرات نژادی تاریخی قوت میگیرد.یعنی همان نازیدن به نژاد و پیشینه و خود را در زمینه ای برتر دانستن.مثلا در این مناطق اندیشه ی نژادی دیلمی قوت دارد که خطه ی شمال را مهد حکومت آل بویه ی دیلمیان به عنوان پایه گذار تشیع حقیقی در ایران و جایگاه پادشاهان بزرگی چون شاه عضدالدوله ی دیلمی مینامند.

گرچه این انتساب ها صحیح است اما باید نسبت به،به کارگیری و استفاده و تکرار آنان در شرایط مختلف هشیار بود تا مبادا دستی تفرقه انداز در میان باشد و یادمان ببرد که ازرش انسان به تقوای اوست نه به نژاد و اصل و پیشینه اش.

خندان و شاد بودن ویژگی فطری هر انسان است و شاید بتوان گفت جهان بدون خنده و شادی و سرگرمی معنایی نخواهد داشت.این امر تاجایی اهمیت دارد که خداوند هم در آیه ی 82 سوره ی توبه کسانی را که از همراهی با رسول خدا در جهاد سرباز زدند را اینگونه تنبیه میکند که:”پس به سزای انچه کسب میکردند باید کم بخندند و بسیار گریه کنند”

و همچنین در آیات 43 و 44 سوره ی نجم خندیدن را هم به عنوان نمونه ای از قدرت عظیم خود ذکر میکند و ان را هم ردیف اعمال میراندن و زنده کردن و آفرینش و… قرار میدهد و میفرماید:

“و هموست که می خنداند و می گریاند”"و هموست که می میراند و زنده می کند”و…

پس درکل خندیدن امری پسندیده ست اما نکته در چگونگی این امر است و اینکه به چه قیمتی میخندیم.

به قیمت مسخره کردن دیگران؟به قیمت آب در آسیاب دشمن ریختن؟به قیمت رنجاندن عده ای از خود؟یا…؟؟؟

خوب است در این مورد هم به کلام خداوند رجوع کنیمدر سوره ی همزه:”وای بر هر عیبجوی طعنه زن”

باید گفت که یکی از مهم ترین و فراگیرترین ابزار خندیدن،همین جوک و لطیفه هایی ست که در اطرافمان فراوان است.با یک رجوع گذرا به اینترنت و کتاب فروشی ها و حتی گوشی موبایلمون میتونیم خیلی راحت به سیل عظیمی از جوک دسترسی پیدا کنیم.اما مشکل در اینجاست که اکثر این جوک ها چیزی نیست جز توهین محض به اقوام و افراد و اعتقادات مختلف،که بعد از خوندنشون لبخندی بر لبانمان مینشیند و شاید آن را برای ده ها نفر دیگر بفرستیم یا تعریف کنیم، بی آنکه بدانیم این جوک می توند چه لطمه ای به کشورمان بزند یا اصلا اهداف پشت پرده ی این لطایف الحیل چیست و اینکه حقیقتا راهی به جز توهین،برای خندیدن وجود ندارد؟؟؟

به هر حال از همه ی این مقدمات که بگذریم،خوب است عرض کنم که قرار است در این مقاله به بررسی سیر تحولات و رشد این قسم لطایف بپردازیم و اینکه اصلا این توهین ها از کجا شروع شد و قرار است تا کجا پیش بروند. تا انشالله بتوانیم ضمن جلوگیری از انتشار بیشتر این قسم سرگرمی های آمیخته با توهین،سرگرمی مناسب برای جایگزینی با این حیلت ها پیدا کنیم.

اصولا محور اصلی این لطایف رذایل اخلاقی است چرا که ما انسانها به فضیلت کسی نمی خندیم.این رذایل عموما عبارت است از:جهل و نادانی،خساست،تنبلی،بی غیرتی،بی حیائی و… که به اقوام و افراد و اصناف مختلفی اعم از ترک،لر،فارس،روحانیت،سیاسیون و… نسبت داده میشوند.

تصمیم این است که نخست به بررسی گام به گام سیر توهین به هر یک از اقوام و افراد بپردازیم و در هر قسمت یک یا چند گروه را مورد بررسی قرار دهیم.

باشد که به لطف حق تعالی گام محکمی برداریم در جهت رضایت خداوند و آقا امام زمان و تعالی روز افزون این سرزمین پرافتخار.

توهین به ترک ها و لرها:

ردپای ترک ها در لطیفه ها را میتوان در لطایف عبید زاکانی در قرن هشتم هم یافت اما نه به عنوان افرادی جاهل بلکه در آنجا و حتی در صده های قبل از آن و تا قرن ها بعد،ترک ها در آثار شاعران و نویسندگان با صفت زیبارویی به کار برده شدند.اما برای جواب به اینکه چرا این صفت تغییر یافت را شاید باید دنبال ردپای یک ترک معروف و بزرگ در تاریخ گشت که درین صورت میرسیم به حکومت شاهان قاجار.

برای انتقاد از هر حکومت، راه های زیادی هست و یکی ازین روش های مرسوم،به سخره گرفتن سران آن حکومت است.در ظلم و ستم و بی لیاقتی شاهان قاجار مدارک و مستندات تاریخی فراوان است مثلا جمله ی معروف آغا محمدخان قاجار که میگوید:”اگر میخواهی حکومت کنی مردم را بی سواد و گرسنه نگه دار”. شاید همین ها مردم را به توهین علیه آنان و قومشان واداشته باشد و احتمالا این انقادها زمینه ساز ورود قوم ترک  با صفتی مذموم در لطیفه ها در سالیان بعد شده.

ضرب المثل معروف تفرقه بیانداز حکومت کن در اواجر حکومت قاجار مصداق بارزی پیدا میکند.این زمانی ست که ایران تبدیل به یک پایگاه نظامی برای کشور های انگلیس و روسیه شده بود و هرگونه حرکت ضد این دولت ها قطعا پای شاه را هم وسط میکشید و او را وادار به عکس العمل میکرد.یکی ازین حرکت ها،جنبش مشروطه بود که با تمام فراز و نشیب هایش بدست مظفرالدین شاه به تصویب رسید ولی پس از فوت وی،محمد علی شاه آن را به رسمیت نشناخت و درین امر حمایت همه جانبه ی ابر قدرت ها را در اختیار داشت.اما مخالفتی اینجا شکل میگرد توسط ترک ها و آذری ها ست و در راس مخالفان ستار خان و باقر خان که علاوه بر طرفداری از مشروطه به مقاوت سرسختانه علیه قوای روسیه (که خود تحت امر انگلیس است) می پردازند.و اینجاست که توطئه ی توهین شکل میگیرد و کم کم در اذهان مردم جا باز میکند.

جوک های ترکی در ابتدا و تا سالها بعد از آن صرف توهین محض به خود قومیت ترک بود و این امر زمانی اثر خود را نشان داد که در دوره ی حکومت پهلوی و رضاشاه با روی کار آمدن و اوج گرفتن پان ترکیسم در ترکیه و اطراف آن،در ایران هم این امر روی کار آمد و این جوک ها بهانه یخوبی بود برای کشاندن ایرانیان خطه ی آذربایجان به پان ترکیسم و اعلام جدایی طلبی . طرفداری رضا شاه برای ایجاد و حمایت حزب پان ایرانیسم هم قوز بالا قوز این ماجرا بود.هرچند که به لطف الهی و با هوشیاری مردم عمل جدایی آذربایجان تا کنون انجام نشده اما باعث تاسف است که حذب پان ترکیسم هنوز به حیات خود در ایران ادامه میدهد و متاسفانه ضعیف هم به نظر نمیرسد و قطعا مهم ترین دلیل حیات آن همین توهین ها و جک هایی است که فراوان به کار میروند.

کم کم بعد از سالها فعالیت دشمن و جا انداختن صفت جهل برای اقوام ترک و جوک های صرف توهین محض، نوبت به اجرای فازهای بعدی این توطئه شد و در لوای جوک ترکی حرف ها وعقاید دیگری را نیز مطرح کردند.از توهین به دیگر اقوام گرفته تا توهین به ائمه و قرآن و ادیان و…

البته روشی که دشمنان به کار گرفتند بسیار عالی و بهترین نوع خود است به طوری که نیازی نیست خودشان جک بسازند و پخش کنند بلکه جریان  را راه میاندازند و کنار رفته و تماشا میکنند و دیگر خود مردم هستند که کار جک سازی و پخش آن را انجام میدهند.ولی دشمن از کنترل کردن و جریان سازی دست برنمی دارد.

مثلا جریان توهینی که جدیدا ایجاد شده و آن توهین به قو.می دیگر یعنی لر هاست.

این قضیه بسیار عجیب به نظر میرسد چرا که تا پیش از این نشانی از لر ها چه در جوک و لطیفه ها و چه در عرصه ی حکومتی دیده نشده،پس شروع این جریان از کجا بوده؟قطعا این ماجرا ربطی به دعوای مضحک ترک و فارس ندارد و حتی حذبی به نام پان لریسم هم وجود ندارد. ردپاهای ابتدایی این جریان ما را به یک سری جوک ترکی رساند که به گروهی دیگر برای رویارویی با ترک ها در آن جوک نیاز داشت و این گروه غالبا لرها بودند.درین جوک ها اکثرا قومی که جاهل تر جلوه میکرد،هنوز هم ترک ها بودند در نتیجه لر ها چنان عکس العمکلی نشان ندادند و مردم هم متوجه این تغییر نشدند.بعدها جوک های لری با محوریت به سخره گرفتن لهجه ی لری به وجود آمد تا اینکه لرها هم کاملا وارد این توطئه شدند به طوری که دیگر فرقی نمیکند جای کلمه ی ترک در یک جوک،عبارت لر را قرار دهید درواقع این جایگزینی و یکسان سازی با کمال تاسف با موفقیت انجام شد و همچنان مردم ما از روی ناآگاهی بر این قضیه دامن میزنند.

اما توطئه ی مکملی هم پا به پای این جریانات حرکت میکند و ان معرفی هر یک ازین اقوام به عنوان اولین تمدن ها و خاستگاه  تمدن بودن است.به طوری که مثلا امروزه جریاناتی در فضای مجازی نمود پیدا کرده که لرها و بختیاری ها را به عنوان تنها قوم اصیل اریایی و قومی که تاریخش از دیگر اقوام بیشتر است معرفی میکند و مشابه همین حرف ها در مورد قوم ترک هم زده میشود.

به راستی هدف از این همه تخریب و توطئه ی سازماندهی شده و منظم چه میتواند باشد جز ایجاد تفرقه ی هرچه بیشتر در سرزمینی که از اقوام و گویش ها و لهجه ها و رسوم مختلف آکنده است؟

تصمیم بر این بود که به همراه این مقاله جوک های مربوطه را هم بیاوریم اما به علت مسائلی که همگی خوب میدانیم ترجیح دادیم که به اصل قضیه بسنده کنیم.شاید در قسمت های بعدی این مقاله نمونه هایی از جوک ها آورده شود.

با توجه به موضلات داخلی کشور و جامعه ی اسلامی ایران سعی در تهیه یک اثر فرهنگی برای اجرا در سطح کشور داشتیم و به لطف دوستان در کمیسیون فرهنگ جنبش تحقیقات هدفمند در باب حجاب را کلید زدیم.

این تحقیق اساس یک طرح عملیاتی پیرامون از بین بردن بی حجابی در سطح کشور به مرور زمان است که با شناخت از طرح های دشمن و تحلیل آن ها آغاز و در نهایت با دادن یک راهکار عملی پایان می پذیرد.

تحقیقات مدون و دقیق صورت گرفته و دوستان محقق ما تمام سعی خود را برای واضح بیان نمودن موارد کرده اند ، انشالله مطالب باب میل خوانندگان محترم قرار بگیرد.

از دوستان و خوانندگان عزیز تقاضا داریم نظرات ، پیشنهادات و تمایل خود برای همکاری در ادامه فعالیت های تحقیقاتی و عملیاتی حجاب را در این  لینک   در پایگاه جنبش منتظران مبارز در قسمت دیدگاه ها با مسئولان در میان بگذارند!

تصمیم بر این است که هر هفته یک قسمت از تحقیقات را ارائه دهیم تا فرصت برای مطالعه هر چه بیشتر برای عزیزان فراهم شود و از نظرات شما بهره مند شویم بنابراین از انتقادات خود ما را بی نصیب نکنید!

با تشکر

کمیسیون فرهنگ جنبش منتظران مبارز

مقدمه

مشکلات روزمره ی جامعه ی اسلامی ایران خود اسباب ترویج فرهنگ غربی را فراهم نموده است.اگر کمی به گذشته برگردیم و تاریخ را مروری کنیم به راحتی متوجه می شویم که دولتمردان ما به خاطر مشکلاتی که از سوی دولت های استعمارگر ایجاد شده بود سعی در پیشبرد اهداف ساختاری خود کردند.مشکلات اقتصادی ، امنیتی و اجتماعی ایران به خودی خود موجبات فراهم نمودن یک خرقه ی مه آلود جلوی چشم دولتمردان تجدد طلب ایران را فراهم نمود تا با استفاده از این ترفند دول غربی اولین ریتم خود را برای از بین بردن اسلام در بین مردم بنوازند.

دشمن به این مهم پی برده بود تا زمانی که عقاید اسلامی در زندگی مردم جاری است به هیچ وجه راهی برای استعمار ندارند بنابراین یک طرح بدون نقص کوتاه مدت و بلند مدت برای از بین بردن عقاید اسلامی و جایگزین کردن شعارهای خوش رنگ و لعاب خود و باز کردن راهی برای ورود فرهنگ غربی در زندگی مردم اجرا نمودند که پس از صد و چند سال ما به راحتی می توانیم نتایج آن طرح ها را به وضوح مشاهده نماییم.

پس از استعمار شمال ایران به دست شوروی و جنوب ایران به دست بریتانیا ، رشد سازندگی و تولیدات مختلف و درآمد دولتی کاهش یافت و رضاخان بی سواد با کمک عده ای از با تجربه ها و تحصیل کرده هایی که از فرنگ آمده بودند ، سعی در رفع این موضل نمود.

اروپا به سبب سیاست استعماری خود روز به روز در حال پیشرفت و تولید تسلیحات نظامی بود و چون رضاخان نیز یک فرد نظامی بود مجذوب سیاست اقتصاد جنگی آلمان شد. برای اجرای این سیاست باید کل کشور برای تولید ملی بسیج می شد و دولت بریتانیا نیز با توجه به همین نیت سعی در تزریق اهداف خود در بطن امور نمود ولی آغاز روند بدحجابی و به سبب آن ترویج بی حجابی از زمان رضاخان میرپنج نبود.

در آغاز این تحقیق یک شیفت به دوران قاجار می کنیم و مقدمات آغاز این روند غربی را در کشوری اسلامی بررسی می کنیم.ناصرالدین شاه که در زمان سلطنت خود سفرهایی به اروپا داشته و با نوع پوشش زنان جوامع اروپایی آشنا و با تعاریفی که از راهنمایان سفر خود می شنود ، مجذوب پوشش زنان اروپایی می شود.سیاستمداران غربی که قبل از آغاز طرح های خود مهره های خود را به خوبی شناسایی کرده و برای هر کدام نسخه ای پیچیده بودند ، شاه قاجار را نیز خوب ارزیابی نمودند.شاه که فردی خوشگذران و تفریح طلب بود و حرم سرایی مجلل دست و پا کرده بود ، یکی از این وزنه های این راه محسوب می شد.

راهنمایان این سفرها از سوی وزارت خارجه ی کشورهای میزبان انتخاب می شدند که به این راهنمایان آموزش هایی داده می شد تا به هر نحو ممکن فرهنگ غربی را در ذهن شاهنشاهی به صورت مینیاتوری جلوه دهند تا مجذوب آن شده و همانطور که پیشبینی کرده بودند آن را اجرا نماید.

شاه پس از بازگشت از سفرهای خود برای عده ای از مسئولان وقت از چند و چون این سفرها تعریف می کند.این عمل خود موجب شد تا فرهنگ غربی در قالب تجدد خواهی در محافل روشنفکری و اشعار شعرا و به خصوص مطبوعات نفوذ کند.این روال باعث تاثیر این مشاهدات در بین ذهنیت های عوام می شد.بنابراین با یک طرح ساده و با فراهم نمودن یک سفر اروپایی برای ناصرالدین شاه آغاز طرح فرهنگ سازی غربی و به موجب آن رخت بر بستن عقاید اسلامی در کشور ایران کلید خورد.

بسم الله الرحمن الرحیم

مقوله ی حجاب و محجبه بودن در بین تمام ادیان ابراهیمی یک نقطه نظر مشترک است.مدت ها پیش وزیر فرهنگ کشور فرانسه در جواب سوال مجری برنامه ی زنده ی تلویزیونی ، مبنی بر تصمیم دولت برای ممنوعیت حجاب در محافل عمومی و آموزشی گفت : چطور حجاب را ممنوع کنیم در حالی که هیچ تصویری از مریم مقدس وجود ندارد که بی حجاب باشد!؟!

همه ی روشنفکران و صاحب نظران در تمام عصر ها (به غیر از اسلامی ها) بر این نکته تاکید کرده اند که حجاب ، مایه صلابت روح زن است و کمتر کسی وجود دارد که به این درک نرسیده باشد که حجاب گوهر زن است.

• او تا وقتی 4 ساله شد صحبت نمیکرد و تا وقتی 8 یا 9 ساله شد نمیتوانست صحبتی روان داشته باشد .
• او در مدرسه ضعیف بود و فردی خیال پرداز بود .
• در کودکی کج خلق بود و خودش را بخوبی نمیتوانست نشان دهد.
• هنگامی که کودک بود حتی پدر ومادرش او را عقب مانده می خواندند .
• بسیاری افراد در خانواده او اوتیستیک بوده اند.
• مغز فرد اوتیستیک دارای بخش مخ بزرگتر از نرمال است و مخچه ی او کوچکتر از نرمال است. کالبدشکافی مغز انیشتین نشان داد که مخ او حقیقتا بزرگ تر از نرمال است مثل افراد اوتیستیک اما در مورد سایز مخچه ی او هنوز اطلاعاتی آشکار نکرده اند.
• حتی در بزرگسالی آلبرت نسبت به وضعیت خود رسیدگی نداشت .
• او هیچ گاه یاد نگرفت رانندگی کند .
• او یک فرد با تفکر دیداری (بصری ) بود .

جنایتکاران خیابانی که از ابتدای قرن بیستم از گِتوهای خویش در جوامع اروپا اخراج شدند، به تدبیر این دولتها به سوی فلسطین سرازیر شده و با امکانات نظامی که این دولتها در 

اختیارشان نهادند، گروهها و سازمانهای تروریستی تشکیل دادند که نقش تخلیۀ سرزمینهای اشغالی را از ساکنان مسلمان آن بر عهده گرفتند. این سازمانها با این استدلال که خود وارد جنگ شده و دولت اسرائیل را تشکیل داده اند پس از اندک زمانی رهبری این دولت را به خود اختصاص دادند. بنابراین طیبعی بود که تروریستهای پیشین به سیاستمداران اصلی رژيم اسرائیل تبدیل شوند و خوی ستیزه جویی و تجاوزگری این دولت نیز ناشی از همین پدیده است. کشتارهای دیریاسین، قبیه، کَفَرقاسم، بحرالبقر، الاقصی، حرم ابرهیمی، قانا و صبرا و شتیلا چند نمونه از سبعیت اسرائیلی ها را در انظار جهانیان به نمایش گذارده است که به اختصار به شرح چند مورد آن می پردازیم:

- کشتار دیریاسین: در سپیده دم نهم آوریل 1948 در حالی که ساکنان این روستا درخواب بودند، نیروهای ایرگون به فرماندهی مناخیم بگین(که بعدها به نخست وزیری رسید) از سوی شرق و نیروهای شترون به فرماندهی اسحاق شامیر(که او نیز به نخست وزیری رسید) از سوی شمال، این روستا را محاصره کردند وتنها راه غربی باز بود. مردم که خوابیده بودند غافلگیر شدند... مردان با شهامت به دفاع از موطن و زنان و فرزندان خویش برخاستند ولی رگبار مسلسلها و گلوله ها اجازۀ فرار از سمت غرب را که تنها راه فرار بود نمی داد. 

انجمن جمجمه و استخوان( Skull & Bones):

این انجمن،اخوّتی در دانشگاه «یِیلِ» آمریکاست و بسیاری از رهبران مالی و سیاسی متنفّذ را در شمار اعضای خود دارد. لیست اعضای این انجمن از سال 1833 تا 1985 موجود است. نویسنده ای به نام آنتونی سی ساتون به این لیست دست یافت و قصد داشت از آن در کتابش که تحت عنوان «گروه سرّی آمریکایی؛ مقدمه ای بر گروه جمجمه و استخوان» در سال 1984 منتشر شد استفاده کند، اما به دلایلی از این کار صرف نظر کرد. این لیست در سال 2003 در کتابی با ویرایش کریس میلیگان به صورت ضمیمه منتشر شد. ساتون که مؤلف کتابهای بسیاری دربارۀ ارتباط بانکداران و سرمایه داران با رخدادهای مهم جهان است نشان می دهد که این بانکداران و سرمایه داران آمریکایی از اعضای گروه جمجمه و استخوان بوده اند. کتابهای ذیل از جمله تألیفات این نویسنده است: «وال استریت و انقلاب بلشویکی»، «وال استریت و صعود هیتلر به مسند قدرت»، «انتحار ملّی؛ کمک نظامی به اتحاد شوروی»، «تکنولوژی غرب و توسعۀ اقتصادی اتحاد شوروی 1973-1917».

جرج دبلیو بوش نیز از اعضای این گروه است. هنگامی که تیم راست از شبکۀ تلویزیونی NBC در جریان مبارزات انتخاباتی سال 2004، از بوش در این باره سؤال کرد وی پاسخ داد: «این یک موضوع سرّی است و من نمی توانم دربارۀ آن صحبت کنم». و هنگامی که مجری تلویزیون از وی سؤال کرد: «این پاسخ برای مردم آمریکا چه معنایی دارد؟» وی پاسخی نداد. مجری تلویزیون از جان کری که وی نیز عضو گروه مذکور است پرسید: «شما چه چیز بیشتری می توانید در این باره بگویید؟». وی گفت: «متأسفم، ای کاش می توانستم چیزهایی به شما بگویم که می توانستم آنها را به طور علنی بیان کنم».

کلوپِ بوهیمیان( Bohemian Grove): بوهیمیان نام باغی است به مساحت 2700 هکتار در شمال کالیفرنیا که در دو هفتۀ پایانیِ ماه جولای پذیرای اعضای کلوپ می باشد. این کلوپ مختصّ مردان است و اعضای آن که حدود دو هزار تن از سیاستمداران، سرمایه داران و برخی شخصیت های علمی و هنری آمریکا و از اعضای جوامع سرّی گوناگون هستند برای تفریح و استراحت در این مکان گرد هم می آیند و در چادرها و کابینها اقامت می کنند. این گردهمایی در واقع یک کمپ پیشاهنگی برای مردان مسنّ است که برای تفریح و زنده کردن خاطرات نوجوانی از یک سو، و تبادل افکار و انجام معاملات بزرگ سیاسی و تجاری از سوی دیگر بر پا می گردد. اعضاء در طول اقامت خود در نوشیدن الکل افراط می کنند و مانند کودکان رفتار کرده و در کنار راه ادرار می کنند... برخی از خدمۀ این گردهمایی ها می گویند که رفتار سخیفی که از اعضای کلوپ در این مکان سر می زند غیر قابل توصیف با کلمات است. شب هنگام، حدود 20 درصد از اعضاء به صورت گروهی درگیر فعالیتهای همجنس گرایانه شده و بقیه نیز کمپ را ترک کرده و به خیل روسپیانی که در خارج از کمپ استقرار یافته اند می پیوندند. کریس جونز، یکی از کارگران اردوگاه در سال ۲۰۰۵، افشا کرده است که بارها از طرف اشراف پیری که به اردوگاه آمده بوده اند؛ به او پیشنهاد رابطه جنسی شده است. جونز به خاطر این اظهاراتش و افشای اسرار کلوب از طرف دادگاه محلی کالیفرنیا محکوم به زندان شد. ریچارد نیکسون، رئیس جمهور سابق آمریکا ، در مورد مراسم و وقایعی که در این اردوگاه اتفاق می افتد گفته است: «چندش آورترین اعمال شیطانی که حتی نمی توانید تصوّرش را بکنید...».در این گردهمایی مناسک شرک آمیزِ "Cremation of Care" نیز انجام می گیرد که عبارت است از آتش زدن تابوت حامل یک قربانی در قربانگاه مجسمۀ بیست متریِ یک جغد که نماد این کلوپ می باشد.

مستند جنجالی و افشاگرانه آلکس جونز درباره کلوپ بوهیمیان

                                                                          دو رئیس جمهوری آیندۀ آمریکا در باغ بوهمیان:

                                                                            ریچارد نیکسون و رونالد ریگان(23 جولای 1957)

تصویر ساختگی است اما تمامی این شخصیتها از اعضای کلوپ بوهیمیان هستند.

برخی از اصول ماسونیزم :[10]

« عقاید، رمزها و اشارات ما به لغت مصرىِ فرعونى است كه از بنى اسرائیل به ما به میراث رسیده است».[11]

«حزب ماسونی نباید به یک یا دو دولت اکتفا کند بلکه باید تمام دولتهای جهان را تحت سلطه کشد و برای رسیدن به این هدف نخست لازم است که دین و علمای حقیقی دین را که یگانه دشمن ما هستند نابود کنیم».[12]

«برادران عزیز، ما باید تا می توانیم قانون جعل کنیم تا مجالی برای قوانین و دستورات دینی باقی نماند زیرا آن حاکمیت که علمای دین داشتند رو به زوال، بلکه فعلاً زائل شده است و یگانه هدف ما این است که کار دین را یکسره کنیم».[13]

«به زودی ماسونیزم جای ادیان را گرفته و معابد آنها مبدّل به محافل ماسونی خواهد شد».

«این وظیفۀ ماست که ایدۀ آزادی مذهب را در اذهان مردم بگنجانیم».

«افراد این حزب نباید به هیچ دینی معتقد باشند».[14]

«هدف ما این است که دولتهایی بر پایۀ انکار خدا تأسیس کنیم».[15]

«هدف ما این است که یك جمهوری لامذهبِ جهانی بر پا سازیم».[16]

«یک ماسون می تواند وطن پرست شود ولی به شرط آن که قبل از هر چیز پای بند مقرّرات حزب ماسونی باشد».

«مانعی ندارد افراد این حزب کارمند دولت یا وکیل مجلس یا رئیس جمهور شوند، به شرط آن که بدون مشورت با مجلس ماسونی کاری انجام نداده و از هدف حزب دور نشوند».[17]

«هرگاه یک ماسونیست زمامدار مملکتی شود، باید بقیۀ افراد حزب را هم با خود شرکت داده و آنان را نیز به مقامات عالیه برساند».[18]

«حزب ماسونى در چندین سال اخیر نقش مهمّى در سیاست اروپا داشته است».[19]

«کنفرانسهای ماسونی تمامی قوانین سیاسی و اجتماعی را وضع می کنند».[20]

«افراد حزب ماسونى اكثریّت دستگاه حاكمۀ فرانسه را تشكیل مى‏دهند».[21]

«برای بر هم زدن تشکیلات خانواده لازم است به اصول اخلاقی لگد زده، یک نسل کاملاً بی دین، بی ناموس و بی اخلاق تربیت کنیم. البته این کار در نظر اول مشکل به نظر می رسد ولی چون میل به شهوات و لاابالی گری فطرت طبیعی بشر است، از این جهت شاید چندان هم مشکل نباشد».

«طبیعت انسان میل زیادی به محرّمات و شهوت رانی دارد. این وظیفۀ ماست که درجۀ حرارت شهوات را بالا ببریم تا یک مرتبه شعله ور شده و به تمام مقدّسات خود کافر گردد...تنها از این راه می توان افراد را برای ورود به حزب آماده کرد».[22]

«و بر شما باد که آنها را از تشکیل خانواده باز دارید وگرنه همۀ طرح ها نقش بر آب خواهد بود».

«بزرگان و سالخوردگان را کنار بگذارید و نسل جوان را دریابید. سعی کنید جوانان و خردسالان را به مجالس خود جلب کنید تا تعالیم حزب را در کودکی بیاموزند. انطباعاتِ دوران کودکی هرگز فراموش نمی شود و ما باید افکار خود را در آن دوران به افراد تزریق نموده و آنها را به دور از دین تربیت نماییم».[23]

چنان كه مي بينيم در اساسنامۀ ماسوني و نيز پروتكلهاي صهيونيزم، بر تخريب دين تأكيد ويژه اي وجود دارد چرا كه دين تنها مانع جدّي در راه ايشان براي سلطۀ كامل بر بشريت است. دين كه ريشه در فطرت دارد، تنها عاملي است كه انسان را وا مي دارد كه با ايمان به حيات اخروي و لقاء و رضاي الهي، براي مبارزه با ظلم و برپايي عدالت به پا خيزد و جان خويش را فدا نمايد و روشن است كه استعمارگران تا چه ميزان از اين امر وحشت دارند. بنابر اين آنها همواره تلاش مي كنند به انحاء گوناگون رابطۀ انسان را با خدا قطع كنند و در اين زمينه از دو راه اصلي وارد مي شوند: 1- ايجاد تزلزل در اعتقادات ديني انسانها. 2- سوق دادن انسانها به سوي لذتهاي نفساني و اميال حيواني.